(...) Nie potrafi mówić, choć wiele powinno było być właśnie wypowiedziane. Oddaję mu jednak słuszność, że nie jest łatwo mówić, o wszystkim. Zaobserwowałam wiele zachowań potwierdzających te słowa, choć jak to u ludzi jest wiele skrajności i w tej materii. Niektórzy uwielbiają mówić, w szczególności o sobie, gdzie "ja" zaczyna każde zdanie, a wypowiedź często daje obraz człowieka samo uwielbiającego się i delektującego się każdym przeżyciem, tym pozytywnym, gdzie opowiadający jawi się bohaterem, jak i tym negatywnym, smutnym, gdzie rozmówca jest ofiarą skrzywdzoną przez los, jednak z posmakiem martyrologicznym. Nawet w prozaicznych rozmowach potrafi taki koloryzować i stawiać banał do rangi niesamowitości, gdzie on znów jest postacią pierwszoplanową kasowego filmu okraszonego Oskarami.
To rzeczywiście skrajność. Ale czy nie pospolita?...
Inny nieskładnie sygnalizuje o tym, że chce powiedzieć, bądź nie mówi nic. Gorzej, gdy nie znajduje innej formy komunikowania się z ludźmi.
On pisze. Pisząc, wypowiada się. Szkoda, że zrozumiałe tylko dla adresata, a i ten się czasem gubi w labiryncie prawdy i fikcji pisarskiej. (...)

Pozdro dla osoby, która przeprowadziła tak wnikliwą analizę psychologiczną :)
 

Notka była - ale znikła (złośliwość rzeczy martwych i komputerów :)).
Więc jeszcze raz, tylko inaczej...

Czasem wracam do tamtych dni, kiedy człowiek chyba tak naprawdę był wolny. Spakowany plecak, namiot, garść monet w kieszeni, dobre buty i kurs do innego świata. Urzekające krajobrazy Francji, słoneczna pogoda we Włoszech i genialne holenderskie piwo. Zawsze do tego wracam... Zawsze gdy świeci słońce, gdy widzę panoramę gór za oknem i gdy otwieram Heinekena. To była esencja wolności...
Jak to jest, że jestem w pełni świadomy z faktu upływającego czasu i tego że życie ucieka między palcami, a nic z tym nie robię? Tęsknię, choć mimo wszystko trwam. A przecież mógłbym znów ruszyć przed siebie. Mógłbym odwiedzić ludzi, którzy nigdy by się tego nie spodziewali i zniknąć gdzieś w świecie, by żyć tak jak się chce i robić te rzeczy, których się pragnie... Ale pewnie skończy się na tym, że znów pójdę do pracy, znów minie kolejny dzień, tydzień, rok... A wszystko czego bym pragnął pozostanie marzeniem na tym blogu i wewnątrz mnie. Gdy już umrę, nie będzie czasu na żałowanie. Gdzie się podziała odwaga i siła do bycia szczęśliwym?
 

Powiem Wam, że teraz jak tak sobie myślę, to czasy świetności tego bloga były też ciekawymi momentami w moim życiu. A dziś, gdy tak naprawdę narodziłem się tu na nowo (tu i na gg (pozdro dla ludzi - Ty wiesz, że to do Ciebie - którzy cieszą się, że jeszcze jestem)), zdałem sobie sprawę, że chyba tęskniłem za tym wszystkim...
Wiecie co? Życie w sieci uzależnia... :)
Blog się zmienia, ewoluuje, żyje własnym życiem... Każda notka tworzy się sama, a ja jestem tylko wykorzystywany do mechanicznego przepisania tego co rodzi się i chwilę później ucieka w internetową czeluść.
Może to wszystko dzięki temu, że znów wiosna pojawiła się za oknem. Może stąd ten dreszczyk adrenaliny i jak co roku uczucie chęci zmian...
A może... powinienem... być... gdzieś indziej... Daleko...
Do następnego razu, ludzie...